Dit jaar heb ik ook maar eens meegedaan met de trend die trainingskamp heet. Even de sneeuw ontvluchten en heerlijk trainen aan een T-shirtje in Monte Gordo. Al vonden de Portugezen het toch wel koud, voor mij was het een verademing.

Ik was samen met Ferdinand, zijn gezin en zijn twee talentvolle triatletes tien dagen lang te vinden op en rond het Complexo Desportivo Vila Real de Santo António. Met daarvoor en daarna natuurlijk zo'n "fijne" reisdag.

Negen dagen hebben we twee keer per dag getraind. Bij mij bestond dat afwisselend uit twee keer slingeren of slingeren en kracht. De meiden lagen 's ochtends in het zwembad en gingen 's middags lopen of fietsen.

We huisden in een 8-persoons villa waarvan jammer genoeg de verwarming het al na een dag begaf. De open haard moest daarna uitkomst bieden. Dat maakte het wel extra gezellig. Maar de temperatuur buiten bleef vaak hoger dan binnen. Als de zon het toeliet zaten we dan ook liever buiten bij te kleuren.

Ondanks dat we niet in een halve oorlog terechtkwamen op oudejaarsdag, zoals in Nederland, hebben we toch nog een kwartiertje mooi vuurwerk kunnen bekijken. Op nieuwjaarsdag was het sportcentrum gesloten. We zijn toen nog even cultuur gaan snuiven in een dorpje verderop, Alcoutim.

De eerste trainingsdag was weer even in het ritme komen, maar daarna heb ik heerlijk kunnen trainen. Met Ferdinand heb ik goed kunnen werken aan mijn techniek. Waar ik normaliter een keer per week aanwijzingen krijg, konden we nu 14 trainingen lang sleutelen. Dat resulteerde bij sommige trainingen in een erg lekker gevoel met de kogel. Jammer genoeg krijg je gedurende het trainingskamp wel wat last van vermoeidheid, wat dan weer ten koste gaat van het gevoel. Maar op de laatste trainingsdag wierp ik nog bijna een trainingspr met de 9kg.

Uiteindelijk was het erg gezellig en absoluut voor herhaling vatbaar. Vooral wanneer je het vliegtuig in Nederland uitstapt heb je zoiets van: "konden we maar langer wegblijven!"