Om 11.00u in een fris en winderig Olympisch Stadion stond het NK kogelslingeren voor de mannen op het programma. De omstandigheden waren dus weer niet echt ideaal. Vorig jaar in de regen, nu in de kou en met een flink windje tegen. En ik zal ook nooit echt goede vriendjes worden met de ring in het stadion. Naar mijn mening is deze meer geschikt voor discuswerpen, dan voor slingeren. Iets te stroef dus. Maar ja, daar heeft iedereen last van.

Mijn grootste probleem was dat ik eigenlijk na mijn eerste worp de wedstrijdspanning al kwijt was. Ik begon met 63.73m en wist dat daarmee de titel binnen was. Na mijn lastige periode met de liesblessure en vele ongeldige pogingen in de laatste weken, was dat een heel fijn begin. Alleen het verlies van spanning zorgt ervoor dat ik minder makkelijk ver werp. En omdat ik meer afstand in gedachten had, ging ik weer forceren.

Aangezien ik dit jaar toch wat sterker geworden ben, houdt dat in dat ik teveel met links ga trekken in plaats van met rechts aan te blijven drijven. De vierde en vijfde poging eindigden daardoor linksaf in het net.

Ook deze wedstrijd heb ik weer geworpen met drie draaien ipv vier. De afstand viel daardoor niet helemaal mee. Tweemaal 63 en tweemaal 62 meter. Maar ach, een titel is een titel en de afstand komt later dit jaar wel weer.

De wedstrijd werd uiteindelijk afgesloten met een sfeervolle prijsuitreiking. Ditmaal werd onze prijsuitreiking namelijk gecombineerd met de opening van het kampioenschap, waardoor het Wilhelmus werd afgespeeld toen wij nog op het schavot stonden. Dat heb ik nog niet eerder meegemaakt.