Om 11.00u in een fris en winderig Olympisch Stadion stond het NK kogelslingeren voor de mannen op het programma. De omstandigheden waren dus weer niet echt ideaal. Vorig jaar in de regen, nu in de kou en met een flink windje tegen. En ik zal ook nooit echt goede vriendjes worden met de ring in het stadion. Naar mijn mening is deze meer geschikt voor discuswerpen, dan voor slingeren. Iets te stroef dus. Maar ja, daar heeft iedereen last van.

Mijn grootste probleem was dat ik eigenlijk na mijn eerste worp de wedstrijdspanning al kwijt was. Ik begon met 63.73m en wist dat daarmee de titel binnen was. Na mijn lastige periode met de liesblessure en vele ongeldige pogingen in de laatste weken, was dat een heel fijn begin. Alleen het verlies van spanning zorgt ervoor dat ik minder makkelijk ver werp. En omdat ik meer afstand in gedachten had, ging ik weer forceren.

Aangezien ik dit jaar toch wat sterker geworden ben, houdt dat in dat ik teveel met links ga trekken in plaats van met rechts aan te blijven drijven. De vierde en vijfde poging eindigden daardoor linksaf in het net.

Ook deze wedstrijd heb ik weer geworpen met drie draaien ipv vier. De afstand viel daardoor niet helemaal mee. Tweemaal 63 en tweemaal 62 meter. Maar ach, een titel is een titel en de afstand komt later dit jaar wel weer.

De wedstrijd werd uiteindelijk afgesloten met een sfeervolle prijsuitreiking. Ditmaal werd onze prijsuitreiking namelijk gecombineerd met de opening van het kampioenschap, waardoor het Wilhelmus werd afgespeeld toen wij nog op het schavot stonden. Dat heb ik nog niet eerder meegemaakt.

Zes keer ongeldig versus zes keer geldig en daar zat nog geen twee weken tussen. Wel moest ik daarvoor terugvallen op drie draaien ipv vier.

Zondag 10 juli ben ik naar Eindhoven geweest en kreeg het aldaar niet voor elkaar om werpen tussen de lijnen te combineren met binnen de ring blijven. Ofwel de kogel vloog links naast de sector, ofwel ik stond op de rand. Amusant voor sommigen, frustrerend voor mij, vloog mijn kogel ook nog door een tafel heen.

Het blijft frustrerend om te zien hoe het kogelslingeren aan de ene kant tot gevaarlijk onderdeel wordt gebombardeerd, terwijl daar aan de andere kant totaal niet naar gehandeld wordt. Allereerst ligt de sector in Eindhoven heel moeizaam en loopt slechts twee meter langs de verspringbak. Daarnaast staat er een kooi die absoluut niet voldoet aan de veiligheidseisen. Maar we gaan wel vrolijk meermalen de verspringbak aanharken tijdens het slingeren. Tevens reden er op het eind een aantal wheelers vrolijk hun rondjes, terwijl de kogel maar eenmaal op een verspringaanloop hoeft te landen en hij stuitert zo door de baan op.

Maar het meest frustrerende is nog wel dat dit alles voorkomen kan worden. Een goede kooi kan alle gevaar van het onderdeel wegnemen. Alleen nergens hebben we een echt goede kooi, want daar hebben de ontwerpers duidelijk niet goed over nagedacht. De kooien worden weliswaar steeds groter, maar het belangrijkste onderdeel voor slingeren, namelijk de deur, is veel te klein. De deur van een kooi moet minimaal tot halverwege de sector komen, maar doet dat nergens.

Lees meer »